„Oto bowiem, Panie, jesteśmy najmniejsi spośród wszystkich narodów, oto jesteśmy dziś poniżeni na całej ziemi z powodu naszych grzechów. Nie ma obecnie władcy, proroka ani wodza, ani całopalenia, ani ofiar, ani darów pokarmowych, ani kadzielnych; nie ma miejsca, gdzie by można złożyć Tobie ofiarę i doznać Twego miłosierdzia” (Dn 3, 37-38).

Często wydaje nam się, że musimy stanąć przed Bogiem z naręczem sukcesów, nienaganną postawą i wielkimi duchowymi darami. Jednak Azariasz woła do Pana z samego środka ognia, wyznając całkowitą bezradność i brak jakichkolwiek zewnętrznych dowodów religijnej gorliwości. To moment, w którym człowiek staje w nagiej prawdzie: „nie mamy nic”. Właśnie ta pustka i uznanie własnej małości stają się najdoskonalszym miejscem spotkania z miłosierdziem. Bóg ma szczególne upodobanie w tym, co słabe i uniżone, ponieważ w ludzkiej niemocy najpełniej może zajaśnieć potęga Jego miłości. Kiedy brakuje nam „ofiar i kadzideł” własnych zasług, nasze skruszone serce staje się jedynym ołtarzem, którego On nigdy nie odrzuca. Prawdziwa moc Boga nie potrzebuje naszej siły, lecz naszej ufnej zgody na to, by On stał się wszystkim w naszym ubóstwie.

Panie, przyjmij moją słabość jako jedyną ofiarę, którą mogę Ci złożyć.