«Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem, powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim» (Mt 5, 17-19).

Jezus przypomina nam dzisiaj, że Boże przykazania nie są martwą literą ani ciężarem, który ma nas ograniczać, ale drogowskazem wskazującym na sedno naszej wiary. On nie znosi Starego Przymierza, lecz nadaje mu pełny blask, pokazując, że każda „jota i kreska” ma sens, gdy wypływa z miłości. W Chrystusie widzimy, że ostatecznym celem Prawa nie jest jedynie poprawność zachowań, ale budowanie żywej, synowskiej relacji z Ojcem. Przykazania stają się w Jezusie szkołą zaufania. On sam, będąc ich najdoskonalszym wypełnieniem, zaprasza nas, byśmy w posłuszeństwie Bożym wskazaniom nie szukali suchych przepisów, lecz oblicza Boga. Każde Boże prawo ma nas chronić i prowadzić ku pełni życia, ukazując, że prawdziwa wolność rodzi się tam, gdzie nasze serca harmonizują z wolą Stwórcy na wzór Mistrza z Nazaretu.

Panie, naucz mnie kochać Twoje Prawo i widzieć w Nim drogę do głębokiej relacji z Tobą.