Jezus zauważył to i rzekł do nich: «Czemu rozprawiacie o tym, że nie macie chlebów? Jeszcze nie pojmujecie i nie rozumiecie, tak otępiałe są wasze umysły? Mając oczy, nie widzicie; mając uszy, nie słyszycie? Nie pamiętacie, ile zebraliście koszów pełnych ułomków, kiedy połamałem pięć chlebów dla pięciu tysięcy?» (Mk 8, 17-19)

Często więźniem naszych lęków staje się czysto ludzka kalkulacja. Skupiamy się na tym, czego nam brakuje, przerażeni wizją pustych koszów, podczas gdy Jezus stoi tuż obok. Nasze „otępienie”, o którym mówi Ewangelia, to nic innego jak zapominanie o tym, co Bóg już dla nas uczynił – o wszystkich chwilach, w których Jego łaska wystarczyła tam, gdzie nasze siły zawiodły. Jezus zaprasza nas do przyjęcia zupełnie innego stylu życia, którego fundamentem nie jest matematyka niedoboru, lecz bezgraniczne zaufanie Ojcu. Zamiast mnożyć obawy w swoich myślach, mamy uczyć się patrzeć sercem, które pamięta o Bożej hojności. To właśnie ufność pozwala nam oderwać się od przyziemnych obliczeń i dostrzec, że w rękach Boga nawet to, co małe, staje się obfitością.

Jezu, naucz mnie ufać Twojej opatrzności ponad moimi kalkulacjami.