Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie ma drzewa dobrego, które by wydawało zły owoc, ani też drzewa złego, które by dobry owoc wydawało. Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia, ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron. Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta» (Łk 6, 43-45).

Często zadajemy sobie pytanie o to, jakimi ludźmi naprawdę jesteśmy my sami i jacy są ci, którzy nas otaczają. Gubimy się w potoku deklaracji, pięknych słów czy intencji ukrytych w myślach, zapominając, że prawda o nas nie potrzebuje wielu wyjaśnień — widać ją po prostu w codziennych czynach. Jezus przypomina, że to nie pozory ani zapewnienia stanowią o wartości człowieka, lecz realne owoce, które po sobie zostawia. Prawdziwe dobro nigdy nie pozostaje abstrakcją, ale zawsze ma wymiar konkretnego gestu, cierpliwości, przebaczenia i wierności w drobiazgach.

Panie Jezu, oczyść moje serce, aby moje codzienne czyny przynosiły owoc prawdziwej miłości.