Chodzi o to, abyśmy już nie byli dziećmi, którymi miotają fale i porusza każdy powiew nauki, na skutek oszustwa ze strony ludzi i przebiegłości w sprowadzaniu na manowce fałszu. Natomiast, żyjąc prawdziwie w miłości, sprawmy, by wszystko wzrastało ku Temu, który jest Głową – ku Chrystusowi. (Ef 4, 14-15)

Stałość w wierze to niezwykle ważna postawa chrześcijanina – zdolność do tego, by niezależnie od okoliczności i tego, co podsuwa świat, wiernie trzymać się Chrystusa oraz Jego Ewangelii. Nie chodzi w tym jednak o samo przetrwanie, lecz o dojrzały, nieustanny wzrost ku Niemu w miłości i prawdzie. Warto postawić sobie dziś proste, szczere pytanie: co tak naprawdę mną miota, jakim powiewom ulegam i co sprawia, że tak trudno mi zachować stałość na wspólnej drodze z Jezusem?

Panie Jezu, moja Skało i Głowo, ustrzeż moje serce przed zwątpieniem i pomóż mi wiernie wzrastać przy Tobie.