„W odpowiedzi rzekł im Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, że widzieliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb do syta. Zabiegajcie nie o ten pokarm, który niszczeje, ale o ten, który trwa na życie wieczne, a który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec»” (J 6, 26-27).

Pytanie o motywację szukania Boga jest niezbędne dla prawdziwego życia duchowego i powinno towarzyszyć nam przy każdym rachunku sumienia. Często zdarza się, że nasza pobożność, modlitwa czy udział w sakramentach są podszyte pragnieniem uzyskania doraźnej korzyści, emocjonalnego ukojenia lub rozwiązania trudności dnia codziennego. Jezus demaskuje taką postawę, wskazując, że zatrzymanie się na poziomie „nasycenia chlebem” to szukanie tego, co niszczeje. To wezwanie do szczerości: czy szukamy Gwaranta naszego komfortu, czy Zbawiciela, który prowadzi nas do życia wiecznego? Sakramenty i spotkanie z Chrystusem w Jego Słowie mają być bramą do wieczności, a nie tylko narzędziem poprawy doczesnego nastroju. Prawdziwe zabieganie o „pokarm, który trwa” wymaga zmiany perspektywy – przejścia od religijności interesownej do relacji opartej na rozpoznawaniu Bożych znaków w naszej codzienności. Kiedy zaczynamy szukać Jezusa ze względu na to, Kim jest, a nie tylko ze względu na to, co może nam dać, nasza wiara zyskuje wymiar zbawczy i wprowadza nas w rzeczywistość, której nie zniszczy czas.

Panie, daj mi pragnienie pokarmu, który trwa na życie wieczne.