Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój (Ef 4, 1-3).

Jesteśmy powołani. Dobrze jest przypomnieć sobie o tym na progu rozpoczynającego się dnia — zostaliśmy wezwani do życia Ewangelią i do wspólnej drogi z Jezusem. Nasza codzienność ma być czytelnym świadectwem tego wybrania, a nic nie odsłania go wyraźniej niż serce pełne cierpliwości i relacje budowane w duchu pokoju. Kiedy wybierasz pokorę i życzliwość wobec drugiego człowieka, pozwalasz, by Boża miłość stawała się widoczna w twoich czynach.

Panie, daj mi serce ciche i pokorne, abym w każdym spotkanym człowieku budował Twój pokój.