«Oto przechodzi, ale Go nie widzę, mija, ale Go nie dostrzegam. Porywa – któż Mu zabroni? Kto Mu powie: Co czynisz? Jakże ja zdołam z Nim mówić? Jakich dobiorę słów wobec Niego? Choć słuszność mam, nie odpowiem, a przecież błagać będę o litość. Jeśli zawołam, czy mi odpowie? Nie mam pewności, czy głos mój słyszy» (Hi 9, 11-12. 14-16).

Wszechmocny, Nieogarniony, pełen Tajemnicy – nieuchwytny dla ludzkiego umysłu. Wszystko przenika, a jednocześnie bywa tak cichy, jakby Go nie było, choć przecież wszystko stworzył i w każdej chwili podtrzymuje w istnieniu. Zbyt często sprowadzamy Go do naszych ciasnych, ludzkich wyobrażeń, które mają nam pomóc Go pojąć i oswoić. Czy Bóg jest jeszcze dla mnie prawdziwą Tajemnicą? Czy pozwalam Mu na to, by mnie przekraczał i był większy od wszystkiego, co potrafię o Nim pomyśleć?

Boże Nieogarniony, bądź zawsze większy od moich wyobrażeń i ucz moje serce pokornego zachwytu przed Twoją Tajemnicą.