Nie posłał mnie Chrystus, abym chrzcił, lecz abym głosił Ewangelię, i to nie w mądrości słowa, by nie zniweczyć Chrystusowego krzyża. Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia. (1 Kor 1, 17-18)

Dziś również nie brakuje tych, którzy w chrześcijańskiej wierze nie widzą żadnej wartości, a nawet otwarcie się jej sprzeciwiają, uważając krzyż za niedorzeczność, a ludzi wierzących za głupich. Przez te dwa tysiące lat w ludzkich reakcjach na Ewangelię niewiele się zmieniło. Świat wciąż próbuje mierzyć Boże sprawy wyłącznie własną, doczesną logiką sukcesu i siły. Tymczasem ci, którzy zaufali i odnajdują się w prawdzie Chrystusowego krzyża, zyskują zupełnie inną perspektywę. Wszystko, co robimy i co przynosi nam codzienność — także trud i cierpienie — nabiera głębokiego sensu zmartwychwstania. To właśnie jest prawdziwa mądrość, która nie zamyka się w granicach tego świata, lecz sięga wieczności.

Panie Jezu, daj mi odwagę żyć mądrością Twojego krzyża i w nim odnajdywać siłę na każdy dzień.