Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!» A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały. Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym». (Łk 5, 4-8)

Można zatrzymać się na samym cudzie obfitego połowu albo na zaufaniu Szymona, który wbrew ludzkiej logice oparł się na słowie Jezusa. Zdumiewa jednak przede wszystkim reakcja Piotra na to, czego właśnie doświadczył. Bliskość świętości i mocy Boga nie napełniła go pychą z powodu sukcesu, lecz sprawiła, że w prawdzie stanął przed samym sobą i odkrył własną grzeszność. Prawdziwe spotkanie z Bogiem odsłania naszą ludzką kruchość i ograniczoność, ale nie po to, by nas pognębić czy odrzucić. Właśnie w tym momencie, gdy stajemy w prawdzie o własnej słabości, Jezus przestaje być dla nas jedynie odległym Bogiem lub Nauczycielem, a staje się kimś najważniejszym — naszym Zbawicielem.

Panie Jezu, w mojej słabości i grzeszności przyjdź i bądź moim jedynym Zbawicielem.