Jezus powiedział do tłumów: Z kim mam porównać ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni? Podobni są do dzieci przesiadujących na rynku, które głośno przymawiają jedne drugim: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie płakaliście”. (Łk 7, 31-32)

Dobrze to znamy z codzienności: postawę człowieka, któremu wiecznie nic nie pasuje, który w każdej sytuacji czuje się niespełniony i nie potrafi odczytać znaków czasu. Jezus przestrzega nas przed takim duchowym marudzeniem, które zamyka serce na Boże działanie tu i teraz. Odpowiedzialne, mądre życie wiary zaczyna się w chwili, gdy przestajemy narzekać na okoliczności, a zaczynamy odkrywać, co dzisiaj jest naprawdę ważne. Chodzi o to, by przyjąć z wdzięcznością to, co Bóg nam daje, odnaleźć się w obecnej chwili i oprzeć swoją codzienność na wiernym pełnieniu Jego woli.

Panie, otwórz moje oczy na Twoją obecność i naucz mnie z radością pełnić Twoją wolę w tym wszystkim, co mi dziś dajesz.