«Arcykapłani więc i faryzeusze zwołali Sanhedryn i rzekli: «Cóż zrobimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków? Jeżeli Go tak pozostawimy, to wszyscy uwierzą w Niego, a przyjdą Rzymianie i zniszczą nasze miejsce święte i nasz naród». Wówczas jeden z nich, Kajfasz, który w owym roku był najwyższym kapłanem, rzekł do nich: «Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod rozwagę, że lepiej jest dla was, aby jeden człowiek umarł za lud, niżby miał zginąć cały naród» (J 11, 47-50).

Arcykapłani i faryzeusze stają przed dylematem, w którym lęk o własne bezpieczeństwo i stabilność znanych struktur przysłania im Bożą prawdę. Widząc znaki, nie pytają o ich nadprzyrodzone źródło, lecz o polityczne konsekwencje dla „naszego miejsca świętego”. Często łatwiej jest odrzucić Boże działanie, które burzy ustalony przez nas porządek, niż zaryzykować życie w nowym, choć autentycznym świetle Ewangelii. Prawdziwa otwartość na Ducha Świętego wymaga odwagi, by pozwolić Jezusowi na zmianę naszej perspektywy, nawet jeśli wiąże się to z porzuceniem tego, do czego zdążyliśmy się już przyzwyczaić. Jeśli kurczowo trzymamy się „oswojonej” religijności, która nie wymaga od nas wzrostu, zamykamy się na Mesjasza przynoszącego życie. Wiara odżywa tam, gdzie lęk przed nowym ustępuje miejsca zaufaniu, że Bóg prowadzi nas ku pełni przymierza, przekraczając nasze ludzkie kalkulacje.

Duchu Święty, ulecz moje serce z lęku przed zmianą i daj mi odwagę, bym zawsze szukał Twojej prawdy.