«Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego» (J 3, 16-18).

Bóg nie jest biernym obserwatorem naszych zmagań, ale Kimś, kto podejmuje wszelki możliwy trud, aby wyrwać nas z objęć śmierci. Dar Syna to ostateczny dowód na to, że nie istnieje taka przepaść, której Boża miłość nie chciałaby pokonać. W tym geście „wydania” Syna kryje się cała historia zbawienia, w której centralne miejsce zajmuje pragnienie ocalenia każdego człowieka i przywrócenia go do pełni życia. Przyjęcie Jezusa i budowanie codzienności na fundamencie Ewangelii to decyzja, która całkowicie zmienia jakość naszego istnienia. Wiara staje się drogą do życia, które nie zna granic czasu, a pokładanie ufności w imieniu Syna Bożego zdejmuje z nas ciężar lęku przed potępieniem. W promieniach tej miłości człowiek przestaje tylko „trwać”, a zaczyna naprawdę żyć, odnajdując w Bogu bezpieczną przystań.

Jezu, ufam Tobie i wierzę, że Ty jesteś moim Życiem.