Proszę Cię o dwie rzeczy, nie odmawiaj mi, nim umrę: Fałsz i kłamstwo oddal ode mnie, nie dawaj mi bogactwa ni nędzy, żyw mnie chlebem niezbędnym, bym syty, nie stał się niewierny i nie rzekł: «A któż to jest Pan?» lub z biedy nie zaczął kraść i nie targnął się na imię mego Boga (Prz 30, 7–9).

Księga Przysłów przypomina nam niezwykle ważną prawdę o tym, o co faktycznie warto prosić Boga w codziennej modlitwie. Nie o bogactwo, które mogłoby uśpić naszą czujność i zrodzić złudzenie samowystarczalności, ani nie o nędzę popychającą do zwątpienia. Prawdziwą mądrością jest prośba o chleb powszedni i wewnętrzną wolność — o takie warunki codzienności, które uchronią nas przed pokusami, a przede wszystkim pomogą w budowaniu żywej relacji z Bogiem i w wiernym odpowiadaniu na Jego wezwanie do życia sprawiedliwego i dobrego.

Panie, ustrzeż moje serce od fałszu i bądź zawsze moim jedynym bogactwem.