Na to On rzekł do nich: «O, nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?» I zaczynając od Mojżesza, poprzez wszystkich proroków, wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego (Łk 24, 25-27).

Jezus wyrzuca uczniom brak wiary nie dlatego, że brakowało im inteligencji, ale dlatego, że ich serca były zbyt mocno przywiązane do czysto ludzkiej logiki. Często próbujemy zamknąć Boga w naszych własnych schematach i oczekiwaniach, zapominając, że Jego drogi rzadko pokrywają się z naszymi planami na „łatwe” życie. Prawdziwa uważność na Słowo wymaga od nas odwagi, by porzucić własne wyobrażenia o tym, jak Bóg powinien działać, i przyjąć trudną prawdę o konieczności krzyża jako drogi do chwały. Gdy otwieramy umysł na Bożą perspektywę, Pismo Święte przestaje być tylko zbiorem historycznych tekstów, a staje się żywym lustrem, w którym odkrywamy obecność Zmartwychwstałego. To właśnie ta zgoda na Bożą logikę pozwala nam dostrzec sens w wydarzeniach, które po ludzku wydają się porażką. Wtedy, podobnie jak uczniowie w drodze do Emaus, zaczynamy doświadczać Bożej prawdy, która rozpala serce i pozwala z całą pewnością odkryć, że Jezus jest Mesjaszem obecnym w każdym fragmencie naszej historii.

Panie, daj mi serce uważne i otwarte na Twoją prawdę.