I powiem sobie: Masz wielkie dobra, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj!” Lecz Bóg rzekł do niego: „Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, co przygotowałeś?” Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty u Boga». (Łk 12, 19-21)

Każdego dnia trudzimy się i walczymy o bezpieczny byt, dostatek oraz życiowy komfort. Chcemy, by wszystko układało się jak najlepiej, ale czy to faktycznie czyni nasze życie lepszym i daje trwały pokój? Ziemskie dobra tworzą jedynie złudzenie bezpieczeństwa, którego i tak nie zatrzymamy na zawsze. Prawdziwą mądrością i jedynym trwałym fundamentem okazuje się ulokowanie naszych sił, czasu i serca w relacji z Bogiem — bo tylko to bogactwo nie przemija.

Panie Jezu, ustrzeż moje serce przed pogonią za tym, co ulotne, i naucz mnie być bogatym w Tobie.