Odpuść przewinę bliźniemu, a wówczas, gdy błagać będziesz, zostaną ci odpuszczone grzechy. Gdy człowiek żywi złość przeciw drugiemu, jakże u Pana szukać będzie uzdrowienia? Nie ma on miłosierdzia nad człowiekiem do siebie podobnym, jakże błagać będzie o odpuszczenie swoich własnych grzechów? (Syr 28, 2-4)

Gdy zamykamy się w pragnieniu odwetu i trwamy w niezdolności do wybaczenia, sami stawiamy Bogu barierę. Czasem ta chęć odwetu przybiera cichą, podstępną formę — karzącego milczenia, chłodu i dystansu, które zatruwają wnętrze. Bóg nie może uleczyć i napełnić łaską serca, które jest zaciśnięte w pięść. Trudno obdarzyć miłosierdziem kogoś, kto sam nie chce go okazać bliźniemu. Przebaczenie nie oznacza uznania krzywdy za dobro, lecz jest decyzją o rezygnacji z zemsty i uwolnieniu własnego serca. Wybacz i zrzuć ten ciężar, a otworzysz przestrzeń, by w pełni doświadczyć uzdrawiającego miłosierdzia Boga.

Panie Jezu, ulecz moje zranione serce i daj mi łaskę szczerego przebaczenia temu, kto zawinił przeciw mnie.