„Mężowie ateńscy, widzę, że jesteście pod każdym względem bardzo religijni. Przechodząc bowiem i oglądając wasze świętości jedną po drugiej, znalazłem też ołtarz z napisem: «Nieznanemu Bogu». Ja wam głoszę to, co czcicie, nie znając. Bóg, który stworzył świat i wszystko, co w nim istnieje, On, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką ludzką” (Dz 17, 22-24).

Świat pogański szukał Boga po omacku, budując ołtarze „nieznanym” potęgom z lęku i niepewności. Przyjście Jezusa Chrystusa zburzyło ten mur niedostępności – Bóg przestał być anonimową siłą wszechświata, a stał się bliskim Ojcem. Objawienie, które głosi św. Paweł, zaprasza nas do przejścia od mglistej religijności do żywej, osobistej relacji z Panem nieba i ziemi, który pragnie być przez nas znany i kochany. Warto dziś zapytać siebie, czy ten „Bóg znany” faktycznie kształtuje moją codzienność, czy może wciąż traktuję Go jak odległą teorię. Wyznanie wiary w Boga, który się objawił, to nie tylko intelektualna zgoda na fakty, ale przede wszystkim decyzja, by budować z Nim więź opartą na zaufaniu. Czy dziś, słysząc słowa Apostoła Narodów, potrafię z przekonaniem powiedzieć: „Tak, wierzę i znam Tego, któremu zawierzyłem”?

Panie, pragnę Cię znać i kochać coraz bardziej!