Mówi Pan do Szatana: «A zwróciłeś uwagę na sługę mego, Hioba? Bo nie ma na całej ziemi drugiego, kto by tak był prawy, sprawiedliwy, bogobojny i unikający grzechu jak on». Szatan na to do Pana: «Czyż za darmo Hiob czci Boga? Czyż Ty nie ogrodziłeś zewsząd jego samego, jego domu i całej majętności? Pracy jego rąk pobłogosławiłeś, jego dobytek na ziemi się mnoży. Wyciągnij, proszę, rękę i dotknij jego majątku! Na pewno Ci w twarz będzie złorzeczył». Rzekł Pan do Szatana: «Oto cały majątek jego w twej mocy. Tylko na niego samego nie wyciągaj ręki». I odszedł Szatan sprzed oblicza Pańskiego. (Hi 1, 8-12)

Historia Hioba powinna nas prowokować i stawiać przed pytaniami, które nie są wygodne. Dlaczego wierzę w Boga? Dlaczego klękam do modlitwy? Dlaczego przychodzę na Eucharystię? Czy chcę w ten sposób wymusić na Bogu dobre życie? Czy chcę podziękować za to, co otrzymałem? A może po prostu chcę być blisko Tego, który mnie stworzył i zaprosił do życia wiecznego? Jaka dziś jest moja odpowiedź?

Panie, naucz mnie kochać Ciebie dla Ciebie samego, a nie tylko dla Twoich darów.