Faryzeusze zaczęli rozprawiać z Jezusem, a chcąc wystawić Go na próbę, domagali się od Niego znaku. On zaś westchnął w głębi duszy i rzekł: «Czemu to plemię domaga się znaku? Zaprawdę, powiadam wam: żaden znak nie będzie dany temu plemieniu». A zostawiwszy ich, wsiadł z powrotem do łodzi i odpłynął na drugą stronę. (Mk 8, 11-13)

Szukanie spektakularnych dowodów na obecność Boga to częsta pułapka, w którą wpadamy, gdy nasza wiara staje się niepewna. Chcielibyśmy „zobaczyć, by uwierzyć”, zapominając, że prawdziwa relacja z Bogiem nie potrzebuje fajerwerków, lecz zaufania. Jezus, wzdychając głęboko nad postawą faryzeuszy, przypomina nam, że żądanie znaków to często ukryta próba przejęcia kontroli nad Bogiem i nagięcia Go do naszych oczekiwań, zamiast ufnego poddania się Jego prowadzeniu. Prawdziwa wiara nie opiera się na tym, co widzialne i nadzwyczajne, ale na Słowie, które stało się Ciałem. To w Jezusie Chrystusie Bóg wypowiedział już wszystko, co było konieczne do naszego zbawienia. Gdy przestajemy gonić za zewnętrznymi dowodami i zaczynamy karmić się Słowem, nasze życie staje się przestrzenią, w której Bóg może działać realnie i głęboko. To właśnie w ciszy przyjętego Słowa dokonują się największe, choć często niewidoczne dla świata, cuda przemiany serca.

Panie, przymnóż mi wiary w moc Twojego Słowa!