Czyż nie jest raczej postem, który Ja wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić na wolność uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, do domu wprowadzić biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków. Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie. (Iz 58, 6-8a)

Prawdziwym problemem jest post, który próbujemy budować na fundamencie grzechu, zwłaszcza tego uderzającego w nasze relacje. Złość, którą w sobie pielęgnujemy, oraz trwanie w braku wybaczenia sprawiają, że wszelkie wyrzeczenia stają się puste i niepodobne do postu, którego pragnie Bóg. Duchowe owoce pojawiają się dopiero wtedy, gdy otworzymy się na realne nawrócenie serca, uwalniając się od wewnętrznych kajdan niechęci i uprzedzeń wobec bliźniego. Kiedy zmieniamy perspektywę i porzucamy obojętność, nasze życie zaczyna jaśnieć Bożym światłem. Podzielenie się chlebem czy gest miłosierdzia to nie tylko uczynek, ale droga do odzyskania autentycznego zdrowia duszy. W ten sposób post staje się przestrzenią spotkania z Panem, który uczy nas patrzeć na drugiego człowieka przez pryzmat Jego miłości, a nie naszych urazów czy nagromadzonego gniewu.

Panie, ulecz moje serce z gniewu i naucz mnie pościć przez autentyczne wybaczenie.