Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka nieubranego w strój weselny. Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?” Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych». (Mt 22, 11-14)

Sytuacja z człowiekiem bez stroju weselnego może wydawać się surowa i niezrozumiała, ale kryje w sobie fundamentalną prawdę o zbawieniu. Zaproszenie na Ucztę jest darmowym darem Boga dla każdego z nas, jednak aby na niej pozostać i odnaleźć swoje miejsce, potrzebujemy odpowiedniej szaty – łaski Bożej. Nie da się jej kupić własnymi siłami ani na nią zapracować, można ją jedynie z pokorą przyjąć. Wymaga to jednak porzucenia myślenia „po swojemu” i skupienia na sobie, by całym sercem zwrócić się ku Bogu i pozwolić Mu się przemienić.

Panie, odziej moje serce w szatę Twojej łaski i naucz mnie patrzeć na wszystko Twoimi oczyma.