«Zaprawdę, powiadam wam: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman» (Łk 4, 24-27).

Mieszkańcy Nazaretu odrzucili Jezusa, bo wydawał im się zbyt „zwyczajny”. Znali Jego dom, krewnych i przeszłość, co stało się dla nich barierą nie do przebicia. To niebezpieczna pułapka: kiedy myślimy, że już wszystko o Bogu wiemy i do wszystkiego w wierze przywykliśmy, nasze serca twardnieją. Przyzwyczajenie sprawia, że przestajemy oczekiwać cudów tam, gdzie Bóg jest obecny na co dzień – w Słowie, w drugim człowieku czy w rutynowych obowiązkach. Prawdziwa wiara wymaga od nas świeżego spojrzenia, które potrafi dostrzec sacrum w tym, co powszednie. Bóg często posyła swoją łaskę „okrężną drogą”, tak jak posłał proroków do pogan, gdy ci z narodu wybranego zamknęli się na Jego głos. Dzisiejsze Słowo wzywa nas, byśmy pozwolili Bogu zaskoczyć się na nowo i nie pozwolili, by rutyna stała się ważniejsza od żywej relacji. Łaska potrzebuje naszej gotowości na to, co nowe i nieoczywiste.

Panie, daj mi oczy, które dostrzegą Twą obecność w tym, co znane i codzienne.