Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie. A wy bądźcie podobni do ludzi oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. (Łk 12, 35-37)

Żeby nieustannie czuwać i z nadzieją wypatrywać Boga, potrzebna jest żywa tęsknota. Tylko serce, które prawdziwie tęskni, potrafi trwać w cierpliwym oczekiwaniu. Właśnie takiego serca pragnie Bóg – otwartego, wrażliwego i gotowego na Jego przyjście. O taki stan ducha trzeba się jednak codziennie troszczyć, chroniąc go przed obojętnością i pośpiechem. Każda minuta wiernej modlitwy i każdy usłyszany werset Biblii otwierają nas na tę wielką tęsknotę i podtrzymują w nas ogień czuwania.

Panie Jezu, rozpal w moim sercu tęsknotę za Tobą, abym zawsze czuwał i z radością otworzył Ci drzwi.