«Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje i jako ostatni stanie na ziemi. Potem me szczątki skórą przyodzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty» (Hi 19, 25-27).

Hiob, umęczony całym nieszczęściem, którego doświadczył, staje wobec najważniejszej decyzji w swoim życiu. Od niej zależy już nie tylko jego dziś czy jutro, ale cała jego wieczność. I właśnie wtedy padają te pełne zdumienia słowa ufności: mój Bóg da mi życie wieczne.Troska o żywą wiarę jest tak niezwykle ważna, bo to ona pozwala wytrwać do samego końca, niezależnie od wszelkich przeciwności i cierpienia.

Panie, przymnóż mi wiary, abym pośród największych ciemności zawsze widział w Tobie mojego żyjącego Zbawiciela!