Oto mój Sługa, którego wybrałem; Umiłowany mój, w którym moje serce ma upodobanie. Położę Ducha mojego na Nim, a On zapowie Prawo narodom. Nie będzie się spierał ani krzyczał i nikt nie usłyszy na ulicach Jego głosu. Trzciny zgniecionej nie złamie ani knota tlejącego nie dogasi, aż zwycięsko sąd przeprowadzi. W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą (Mt 12, 18-21).

Słowa proroka Izajasza pokazują nam sposób, w jaki Jezus wchodzi w ludzkie życie. Odsłaniają przed nami Mesjasza, który przychodzi do człowieka z łaską zbawienia i zaprasza każdego z nas, pozostawiając nam jednak pełną wolność decyzji. Jednocześnie Jezus jest w tym przychodzeniu bardzo delikatny, zwłaszcza wobec człowieka, który źle się ma — wobec tego, który potrzebuje troski, czasu i zaopiekowania. Jezus przychodzi do nas nie tylko z sercem cichym i pokornym, ale również pełnym cierpliwości.

Jezu cichy i cierpliwy, ocal we mnie to, co słabe, i bądź moją nadzieją.