«Usunięto więc kamień. Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: «Ojcze, dziękuję Ci, że Mnie wysłuchałeś. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie tłum to powiedziałem, aby uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś». To powiedziawszy, zawołał donośnym głosem: «Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!» I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce przewiązane opaskami, a twarz jego była owinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: «Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić» (J 11, 41-44).

Słowo Jezusa posiada stwórczą moc, która nie zna granic ani barier, nawet tych ostatecznych. Kiedy Pan woła „wyjdź na zewnątrz”, Jego głos przenika mrok grobu i rozrywa więzy śmierci, udowadniając, że dla Boga nie ma sytuacji bez wyjścia. Cud wskrzeszenia Łazarza pokazuje nam, że Chrystus nie tylko współczuje nam w naszym bólu, ale realnie wkracza w naszą historię, by przywracać to, co zostało utracone. W naszym życiu często pojawiają się „groby” – miejsca lęku, grzechu czy zranień, które dawno uznaliśmy za definitywnie zamknięte. To od nas zależy, czy zaryzykujemy i usuniemy kamień niedowiarstwa, pozwalając Bożemu Słowu dotknąć tych martwych punktów. Jezus pragnie nas uwolnić z krępujących nas opasek beznadziei, abyśmy mogli na nowo cieszyć się wolnością i życiem w pełni Jego światła.

Panie, usuń kamień z mojego serca i daj mi usłyszeć Twój głos, który przywraca życie.